Home Eigenheid Van mijn eigen overtuiging om ‘de beste versie’ van mezelf zijn, naar ‘gewoon’ mens zijn: Wat is helen?

Van mijn eigen overtuiging om ‘de beste versie’ van mezelf zijn, naar ‘gewoon’ mens zijn: Wat is helen?

by Renske Reniers
Van mijn eigen overtuiging om ‘de beste versie’ van mezelf zijn, naar ‘gewoon’ mens zijn: Wat is helen?

In het proces van helen, toen ik besloot om ‘eerlijk (en dus heler en vrijer) te willen zijn’ – het beginpunt van een verdieping in mijn reis – omdat één van mijn allerbeste vriendinnen me met de vraag ‘zullen we afspreken om eerlijk te zijn’ confronteerde een paar maanden geleden, ben ik in een nieuwe laag terechtgekomen.

‘Zullen we afspreken om eerlijk te zijn?’

Ik realiseerde me dat ik ‘de beste versie’ van mezelf wilde zijn en dat ik daarmee eigenlijk al die tijd impliceerde dat ik dat niet was; mezelf veroordelend omdat ik ergens las in een boekje dat dát wat ik aan het doen was niet goed was en daarin langer verstrik raakte dan ik eigenlijk wilde en het Universum (of hoe je het ook wilt noemen – Iets groters dan wijzelf – daar een stokje voor stak omdat ik de afgelopen maanden met van alles geconfronteerd werd, dat even gezegd hebbende.

Betrapt én gezien

Ik voelde me betrapt én tegelijkertijd gezien toen ze dit aan me vroeg. Ik voelde me betrapt omdat ik inderdaad als ik heel eerlijk ben nog niet de moed en het vertrouwen heb gevonden om mezelf te laten zien zoals ik mezelf zou willen laten zien, omdat ik inderdaad als ik dan toch eerlijk ben, niet in staat ben om mijn verslavingen op dit moment los te laten én die dingen creëer die ik graag zou willen creëren (en er voor mijn gevoel al hadden MOETEN zijn).

Ik voelde me gezien omdat ze me met deze vraag uitnodigde om éérlijk te zijn, iets waar mijn hart naar verlangt en iets dat het tegelijkertijd verafschuwt. Want eerlijk zijn, gaat buiten wensen/verlangens./ dromen voor mij juíst over die dingen die mij tegenhouden om dat te mogen leven en te kunnen zijn waarnaar ik verlang.

En dat is het zijn van mezelf. En daarmee bedoel ik niet alleen ‘mezelf’ die ik zo leuk vind: de wijze, krachtige, de speelse, leuke, stoere, creatieve, liefdevolle of de ondernemer.

Zoals Brene Brown zegt, Sometimes the bravest and most impotant thing you can do is just show up. (En vandaar deze blog, die ik oprecht heel spannend vind om met je te delen ):

  • Zonder dat ik dat mooier wil maken (wat ik overigens wel altijd heb willen doen, weet ik inmiddels)
  • Zonder dat ik dat nu voordoe als iets dat altijd maar ‘makkelijk’ en leuk  zou moeten gaan, waardoor jij wellicht twijfelt of je wel het goede aan het doen bent of ik je wegjaag met dingen die als ver van je bed show voelen (kon ik zelf altijd last van hebben, vandaar dat ik het graag benoem)
  • of zonder dat ik je wil uitleggen hoe goed het voelt als je die fijne plek in jezelf hebt gevonden én van daaruit kan creëren.

Deze dingen zijn voor mij wáár:

Want weetje, deze dingen voelen voor mij wáár: dat het leven moeiteloos zou mogen zijn, dat het leven mooi is, dat het zo fijn is dat je vanuit die hele of fijne plek vanuit jezelf kan creëren, dat je er toe doet, altijd al gedaan trouwens. Allemaal wáár voor mij, en toch – in dat proces naar – ‘heel’ worden of ‘helemaal jezelf zijn’ of gewoon mens – zijn of op de weg naar authenticiteit, je verlangens/wensen/dromen leven met jouw unieke talenten, kan het niet anders dan dat je – vroeg, iets later, laat, of misschien wel nooit, kan ook (ik gun je het wel echt, uit de grond van mijn hart)– langs je schaduwen, je donkerte komt. Langs je niet zo leuke kanten, dingen die je in anderen en in jezelf stiekem verafschuwt. En dat werk is niet populair. Niet leuk. En fucking eng. Dat ‘werk’ heb ik langer dan me lief is vermeden en verdoezeld. En weet je, daar schaam ik me de laatste week voor:

Want juist dát maakt mij heler: de verslavingsgevoelige in mij, het kleine kind dat zich zo snel aangevallen voelt dat het als de wiedeweerga moeilijke dingen uit de weg wilt gaan en kampt met een laag zelfbeeld en dat dat ervoor zorgde – al die tijd – dat ik voor mijn gevoel niet écht voouit kwam.

Juist dát zien en erkennen en voelen geeft me vertrouwen.  Buiten het feit dat dat eerst freaking akelig, naakt, puur en rauw voelt.

En in mijn geval maakt dat me zachter, liever en rustiger.

De weg van helen

De weg van helen gaat niet over fucking (sorry not sorry voor dit taalgebruik) rozen en licht en liefde. Althans, dat dacht en verlangde ik wel, maar dat IS (voor mij) helaas niet zo. Het gaat voor mij niet over het volgen van een boekje, het introduceren van nieuwe rituelen en affirmaties (tuurlijk helpen ze – daar geloof ik dan ook oprecht in), filosofie, theorie, inspirerend persoon (ik wilde ook die shot cut altijd) maar de bereidheid om écht naar jezelf te willen kijken en voelen wat het is dat je voelt en soms jezelf ook even toestaan om gewoon maar mens te zijn en ‘fouten’ te mogen maken in plaats van alles maar perfect of goed te willen doen of ‘bewust’ bezig te willen zijn of het lukraak kopiëren van iets nieuws dat je bij iets of iemand anders ziet en dat voor diegene werkt. Het gaat erom dat je uit al die dingetjes je eigen Toolkit kunt maken, dat je uiteindelijk begrijpt hoe jij écht werkt; waar jouw verlangens liggen, je unieke talenten, net zo goed en kwaad als je minder mooie dingen – zo denk ik er nu over althans. En dan daarmee kunnen zijn wat je dan tegenkomt én de verantwoordelijkheid willen nemen om – zo vaak als dat het mogelijk is – hoe groot of klein de stap dan ook – om wellicht een andere keuze te maken.

En dat is iets waarvan ik voel dat ik daaraan wil bijdragen. Mijn oprechte verhaal en ervaringen met je wilt delen, omdat ik ervan uitga dat je daar het meeste aan hebt. Ik althans wel.

*Tromgeroffel* Let me introduce some of my shadows…

Ik word de afgelopen weken bijvoorbeeld geconfronteerd met mijn verslavingen: mijn verslaving aan bevestiging en goedkeuring die ik kan verdoezelen onder een laag drank of sigaettenrook of het vergoeilijken of veroordelen van het gedrag van mezelf en anderen en daarbij mijn eigen grenzen en kracht kan verliezen. En de pijn die daaronder ligt dat ik de wereld gewoon heel intens en verwarrend en soms onveilig vind,én die verslavingen nog veel erger worden als ik niet de tijd en ruimte neem om naar mezelf en mijn behoeften te luisteren. Want serieus, dat ‘vergeet’ ik soms. Door alles wat ik denk te moeten bijvoorbeeld of alles wat ik al ‘wenste’ om te zijn en wat er nog niet is of omdat ik iets of iemand wil zijn, omdat ik bijvoorbeeld naar inspirerende mensen kijk. En het heel spannend vind om te accepteren hoe dingen nu zijn. En dat dat me de ene dag beter lukt dan de andere dag.

Ik word ook geconfronteerd met rouw van vriendschappen en mensen die ik onderweg ‘verloren’ ben en ik werd me opeens bewust van mijn eigen aandeel, wat me bracht bij schuld en schaamte en het verdriet dat daar eigenlijk onder ligt. Ik voelde dat ik brieven wilde schrijven en de confrontatie aan wilde gaan naar en met personen en situaties, waarin ik niet de moed had om eerlijk te zijn (naar mezelf) en dus niet naar anderen en daarmee anderen en mezelf heb weggejaagd of het gevoel heb gegeven dat ze niet belangrijk voor me waren.

Ik word ook geconfronteerd met het feit dat ik mezelf soms niet aan mijn eigen verlangens/wensen/dromen houd en dan vervolgens onmiddellijk kan denken ‘dat ik het allemaal niet waard ben’ ‘en wat ik mezelf toch allemaal voor verhalen vertel’ – dit me eigenlijk heel verdrietig maakt én toch voel dat JUIST dit – en dat kan ik inmiddels ook steeds meer voelen, bij mijn proces en mijn unieke pad hoort.

En ik werd geconfronteerd met het feit dat de hele Black lives matters kwestie (en nog wel meer dingen die er in de wereld spelen momenteel, zoals vaccinaties me bij de vraag brengen of dat wel goed voelt voor mij) mij heel erg raken en maken dat ik me soms machteloos voel en mezelf de vraag stel: ‘wat wil en kan ik hierin bijdragen?’ en dat me dan soms ook zo kan verwarren: want, ik wil iets doen, voel dat ik iets wil doen, terwijl ik wéét: als ik voel wat ik te voelen heb, en daarnaar durf te handelen en dichtbij mezelf zijn, ik daarmee mezelf en anderen het meeste dien.

Ik realiseerde me ook dat – en dat weet je misschien ook nog niet van mij – ik een paar jaar geleden met een burn – out thuis kwam te zitten, omdat ik voelde dat het leven iets anders voor me in petto had dan ‘voor een baas werken’ en ik werd uitgenodigd om dat voor mezelf te onderzoeken en daar zo freaking veel oordelen op zaten, omdat ik het gevoel had te falen, omdat de wereld om mij heen dat niet leek te snappen of normaal vond en dat maakte dat ik me eenzaam, verdrietig en vol schaamte voelde. Omdat tijd en ruimte nemen voor mezelf als iets heel spannends en als een criminele daad voelde, omdat ik de overtuiging had dat ik ‘moest rennen’ en ‘mijn eigen geld moest kunnen verdienen’ en bovendien ‘moest meedoen’ en dat gevoel me soms nog kan overvallen.

In de arena…

Het is niet mijn bedoeling om je met deze blog af te schrikken, het is wél mijn bedoeling om in de arena te staan (zoals Brene Brown zegt); mijn pure verhaal en ervaringen met jou te delen, omdat ik voel dat alleen dát iets kan bijdragen en wat ik voor mezelf en jouw wens. En waar ik althans het allermeeste aan heb. Om me vrijer te voelen. Heler te zijn. En wél te voelen, kunnen en mogen zijn wie je werkelijk bent. Want dat is – mijn allergrootste struggle geweest. En me nog steeds kan overvallen.

Vragen die mij hebben geholpen en nog steeds helpen in dit proces:

– In welke situaties, of bij welke mensen heb ik het gevoel niet helemaal mezelf (te kunnen, durven of willen) te zijn?

– Wat zou ik graag willen zeggen (en tegen wie), maar durf ik niet of vind ik moeilijk?

– Wat is mijn allergrootste verlangen?

– Wat staat mij in de weg om mijn verlangen te volgen?

– Wat mag er van mijn hart?

– Waarvoor schaam ik mij en voel ik mij schuldig?

– Wat heb ik nodig/ Hoe kan ik mezelf (leren) geven waar ik naar verlang, wat is daarin de allereerste, kleinste stap die ik daarin vandaag al kan zetten?

Dingen die ik nog even – als reminder voor mezelf en wellicht past het ook bij jou – wil laten weten:

– Helen is een iets persoonlijks. Ik herhaal: dit is een persoonlijk proces, dit gaat over JOU, dus niet over een ander

– Het heeft daarom geen of weinig zin om je met anderen te willen vergelijken (en ook niet erg als je dat wel doet)

– Je kan ze slechts als inspiratiebron gebruiken

– Je kan je de ene dag super goed en fijn in de flow voelen en de andere dag ‘mehh’ en jezelf willen veroordelen

– Want: It’s a process

– En als we alles al weten en hebben geleerd, wat in godsnaam zouden we hier dan nog doen?

– Helen gaat er voor mij steeds minder over worden, willen, presteren, maar veel meer over zijn en toestaan

– Heling gaat voor mij over het onderzoeken en toelaten van wie jij werkelijk bent, niet een geknutselde, fijne, mooie versie, maar rauw, puur en echt

– én dat – mijn lieve mensen – kost tijd, soms vriendschappen, ruimte en is een levenslang proces met vallen en opstaan!

– Er bestaan géén foute keuzes. Er bestaan alleen maar onjuiste overtuigingen en dingen die jij over jezelf bent gaan geloven, want jij bent altijd – altijd – altijd – al goed genoeg en onschuldig en heel en jij geweest (dus is helen voor mij geen kwestie van aanleren, maar eerder afleren en herkennen waar jij jezelf in de weg zit, interesting noh;)

– But you’re doing it – niet voor iemand anders, maar omdat jij wenst (en dat wens ik voor jou) om gewoon jezelf te mogen zijn!

Het is mijn verlangen om een plek te creëren (online en offline) waar jij mag zijn, met alles wat je wel (wilt) en niet (wilt) zijn, waarvoor je je schaamt, waarover jij je verdrietig voelt, waar je je schuldig over voelt, je unieke talenten, datgene waar je trots op bent, vol met je perfecte imperfecties: zodat jij je vrijer, heler en meer jezelf voelt.

Ik gun iedereen die dit leest de rust en de ruimte, de moed om datgene te doen waarvan je voelt dat je dat mag doen (of aangaan) en nodig hebt.

Leuk nieuwtje!

Ik ben trouwens bezig met het schrijven van een programma – waarin ik je in vier weken – mee ga nemen in dit proces. Via het helder krijgen van je verlangens, wensen en dromen, langs je schaduwkanten: schaamte, verdriet, verslavingen, vermijding, uitstelgedrag, naar vergeving, heling en vervolgens de moed om datgene te doen waar jij het allermeeste naar verlangt! Omdat ik dát ga creëren waarvan ik wenste dat ik dat had. Vol met dingen die ik had willen horen. En meeste nog: die mij écht aan het denken hebben gezet én zorgden dat ik stappen maakten, dingen innerlijk transformeerde.

Wil je daarover meer weten, of wil je reageren op deze post met jouw verhaal of gewoon je hart luchten?

renske@wijseneigen.com

Oh, even even iets luchtigs…ik ga mijn tweede nieuwsbrief van de week verzenden, mocht je dat leuk vinden, zorg dan dat ik jouw e-mailadres krijg.

You may also like

2 comments

Lies 18 juni 2020 - 12:12

Lieve Renske,
Afgelopen maand heb ik een heel heftig gesprek gehad met mijn lief. Jij zet op een rijtje wat ik eruit gegooid heb. We kunnen samen verder, er is weer ruimte voor liefde voor elkaar en onszelf. Dank voor jouw bevestiging (want die zoek ik ook). 😘😘😘

Reply
renske reniers 22 juni 2020 - 08:39

Sowee! Wat dapper lieverd, hoe voelt het om in de Arena te (hebben) (ge)staan?

Reply

Leave a Comment