Home Blog Hoe maken we iets van de toekomst?

Hoe maken we iets van de toekomst?

by Renske Reniers
Hoe maken we iets van de toekomst?

Deze essay schreef ik een paar jaar geleden voor een schrijfwedstrijd, met als titel: Hoe maken we iets van de toekomst?

Februari 2015

Snel stop ik een boterham in mijn mond terwijl ik me haast op tijd bij de bus te komen. De bus komt aanrijden en met een bezweet gezicht ren ik naar binnen. Het geluid op mijn telefoon zet ik extra hard. Ik heb geen zin om te communiceren. We staan in de file. Mijn gedachten nemen de overhand, zoals ze dat wel vaker doen. Wat ga ik zeggen als ik weer te laat op deze afspraak kom?

Ik zit in mijn kantoor en staar wat voor me uit. De grijze muren om me heen maken dat ik me ongemakkelijk voel. Het voelt alsof ik hier niet hoor. Ik word onrustig en zelfs angstig. Mijn gedachten dwalen af naar een plek in de zon waar ik rust en ruimte heb om te schrijven. Terug aan het werk, er moet een onderzoeksrapport worden geschreven, je moet je rijbewijs halen en zorgen dat je je diploma haalt. En je moet ook dit weekend nog twee dagen werken anders kan je volgende week niet eten. Ik lijk gek te worden. Ik heb geen idee welke dag het vandaag is. Laat staan hoe laat het is en wat ik hier in godsnaam aan het doen ben, waarom ik op aarde ben en wat er aan de hand is in de wereld. Het kan me ook niet schelen.

’S nachts schrik ik in paniek wakker. Mijn gedachten maken me gek. Stemmen in mijn hoofd die tegen me schreeuwen. Ik verplaats mezelf naar de bank van de antikraakwoning waar ik een maand geleden mijn intrede heb gemaakt. Er staat gelukkig nog een restje wijn van een paar uur geleden. Even rustig worden. Ik steek een sigaret op. Uitzichtloos denk ik over mijn bestaan als ik over een half jaar afgestudeerd zal zijn. Een baan zoeken. Misschien wel bij mijn stage. Geld verdienen. Appartement kopen. En weer zijn er stemmen, ze schreeuwen dat mijn hoofd er pijn van doet. Kijk eens naar jezelf ,lief hoopje mens. Dit wil je niet. Luister toch naar je gevoel. Het is een lievere stem, alsof ze ervoor me wilt zijn. Met dit gevoel val ik in slaap.

De volgende ochtend herhaalt zich het ritueel van de vorige ochtend. Maar er is iets anders. Er is voorzichtig een glimlachje op mijn gezicht verschenen en de liefdevolle stem blijft praten. Het vertelt me dat alleen op reis me goed zou doen. Tracy Chapman vult de saaie kantoorruimte met woorden die me raken anything is better, starting from zero, we’ve got nothing to lose. Deze stem neemt het van me over en boekt uit het niks een enkele reis naar Bangkok.

Deze onverklaarbare stem en haar gekke ideeën zorgen ervoor dat ik de komende maanden in een soort roes leef waarin alles vanzelf lijkt te gaan. Mijn scriptie is in één keer goedgekeurd, na drie keer proberen was dan toch mijn rijbewijs in the pocket en na twee keer mijzelf te hebben bewezen dat ik bekwaam ben om af te studeren, ben ik afgestudeerd. De veelbelovende wereld was klaar voor mij.

September 2015

Ik word wakker van de wekker in mijn kuti. Sla de deuren open en trek mijn witte broek en veel te grote witte blouse aan. Eten offeren aan de monniken, ontbijten en dan de dagelijkse ochtend meditatie ronde. We wandelen stap voor stap, lettend op onze ademhaling met onze hoofden op onze voeten gericht. Even ben ik afgeleid . Ik voel tranen opkomen. De zon schijnt zo mooi door de gekleurde bomen dat ik word geëmotioneerd . Ik voel me schuldig en raar dat ik huil om gekleurde bomen. Dus droog ik mijn tranen en doe alsof er niets is gebeurd. Maar er is wel degelijk iets gebeurd. De tranen blijven stromen. De hele dag – dagen door. Herinneringen van vroeger achtervolgen me. Een drang om te schrijven knaagt aan me. Het is alsof er iets en ikzelf geboren willen worden. Eruit moet. Via mij geschreven mag worden. Mijn hele leven lijkt zich af te spelen in mijn hoofd en ik ben een toeschouwer ben geworden. Ik kan het niet stoppen. Even lijk ik gek te worden, maar het is een ander soort gekte als ik gewend ben. Eerst was alles troebel en dat lijkt opeens helder te worden. Mijn ogen worden groener, er klapt iets in mijn oren en mijn neus heeft andere vormen gekregen. Het voelt magisch en ik leef op liefde.

Februari 2016

Verwilderd loop ik in grote stad in Australië waar mensen in te dure pakken zich met hun to go koffies haasten naar belangrijk gevonden afspraken. Een mevrouw aan de kassa vraagt me ‘hey, how’ya going?’ waarop ik glimlach, haar bedank en enthousiast vertel dat het goed met me gaat. Als ik opkijk zie ik dat het haar niets interesseert wat ik te vertellen heb en ik vraag me af waarom ze dan zoiets vraagt. Later plof ik op de bank in het veel te grote huis waar ik de komende tijd zal gaan wonen. Een huis dat staat in een veel te dure wijk, waar men nog duurdere auto’s dan huizen voor de deur hebben staan. Ik ben verward. De veranderingen zijn te groot. Van een primitief hutje in de natuur naar een kasteel van een huis mét zwembad in de tuin in een land waar ik in ieder geval dezelfde taal spreek. Meer dan mijn werkzaamheden en bezigheden doe ik niet. Ik ben uitgeput, lusteloos en wil vooral alleen zijn. Geen idee wat ik hier doe, maar het zal wel een reden hebben. Ik ontwikkel de competentie observeren; praten wil ik niet. De tijd van dingen zeggen waar ik niets mee te maken heb, is voorbij. De dagen zijn lang en vaak eenzaam. Opnieuw weet ik niet goed wat er met me aan de hand is. Het voelt alleen alsof alles anders is. Hoe ik denk, hoe ik praat, wat ik lees, wat me boeit en hoe ik eruit zie.

November 2016

Het is maandagochtend. Ik word rustig wakker in het bed in mijn ouderlijk huis. De zon schijnt door mijn gordijnen. Ik ga hardlopen, doe wat yoga en besluit uitgebreid te ontbijten. Als ik even later door het dorp loop zie ik oude bekenden. We maken een praatje. De gesprekken die ik voer lijken op de gesprekken die we twee jaar geleden voerde – alsof de tijd heeft stilgestaan. Men lijkt even geïnteresseerd te zijn in mijn reisverhalen maar al snel krijgt het gesprek een andere wending. Wat ik ga doen met mijn leven. Wat mijn plannen zijn voor de toekomst?

Ik heb geen idee wat de toekomst mij of ons gaat brengen. En heb dus ook geen idee wat ik concreet ga doen met mijn leven. Wat ik wel weet is dat mijn taak op aarde is om de meest liefdevolle en beste versie van mezelf te zijn, zodat ik hiermee anderen kan uitnodigen dit ook te zijn of worden en dat de toekomst wordt bepaald door de mate en intensiteit waarmee we elk moment beleven. Dus zal ik doen wat ik leuk vind en de verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven; mijn moment en dus mijn toekomst. Op deze manier draag ik bij een liefdevolle toekomst voor mijzelf en anderen te creëren!

 

Reageren?

renske@wijseneigen.com

 

You may also like

Leave a Comment