Home groei Één been in het oude, de andere wil naar het nieuwe: hoe kun je (meer) genieten van dit proces en opnieuw vertrouwen toelaten?

Één been in het oude, de andere wil naar het nieuwe: hoe kun je (meer) genieten van dit proces en opnieuw vertrouwen toelaten?

by Renske Reniers
Één been in het oude, de andere wil naar het nieuwe: hoe kun je (meer) genieten van dit proces en opnieuw vertrouwen toelaten?

‘Het oude’

Je kent het misschien, of je herkent het sneller of misschien herkende je het nog niet en na het lezen van deze blog wel;) :

Je bevind je al een tijdje in het ‘oude’ wat dat voor jou dan ook moge zijn; ik denk dat dit het beste te omschrijven is (en mijn ervaring): dat wat je kent en wat je al een tijdje op die manier doet en er borrelt ook al een tijdje een nieuw verlangen op, iets dat soms heel subtiel en dan luider lijkt te spreken…

En dan gebeuren er opeens allerlei dingen (eigenlijk wordt je je steeds bewuster van dingen die je doet), bijvoorbeeld:

»   je realiseert je dat de uren die je maakt op je werk er heel veel zijn en je hebt daar eigenlijk gewoon niet zo’n zin meer in hebt. Dat je jezelf überhaupt afvraagt waarom je dit doet – en je verlangt bijvoorbeeld naar meer vrijheid en creativiteit.

(of je hebt dat gevoel al een tijdje genegeerd en loopt nu over en wordt tot stilstand gezet (aka een burn out) en het leven nodigt je uit…)

»  of je merkt opeens dat je je niet meer fijn voelt bij de mensen die je om je heen hebt verzameld (omdat het steeds hetzelfde lijkt en over hetzelfde gaat bijvoorbeeld of je merkt dat jij groeit en zij niet en dat maakt je wiebel en aan het twijfelen) of je merkt op dat je je eigenlijk niet durft uit te spreken, dat je je niet helemaal gezien of gehoord voelt…

»  of je merkt dat het eten wat je eet niet meer smaakt en het drinken wat je drinkt niet meer smaakt, de sport die je doet niet meer leuk/goed voelt, en ga zo maar even verder

»  je ziet in dat je eigenlijk aan het weglopen bent van dingen die je heel graag wilt en/of je hebt besloten dat NU.alles.anders.moet (en daardoor maak je overhaaste beslissingen: een kat in het nauw maakt rare sprongen en die heb ik er veel gemaakt;)

»  vul aan met iets dat voor jou passend is… Wat is het dat jij al een tijdje op een bepaalde manier doet wat eigenlijk niet meer werkt? Waar zeg jij JA tegen waar je eigenlijk NEE tegen wilt zeggen?

Dat opmerken en jezelf toestaan om die vragen eerlijk te beantwoorden, kan mega confronterend zijn. Oftewel: je lijkt je opeens bewust te worden van het oude en dat brengt allerlei gevoelens mee: van verdriet, van schaamte, overweldiging, paniek, angst, of misschien wel vreugde dat je dat nu herkent (die komt vaak pas iets later is mijn ervaring) en de moed om nu echt iets nieuws te willen doen. IK ZIE JE.

Wat er dan bij mij vaak gebeurde is dat ik al mijn focus ging leggen op het NIEUWE, dat wat ik wél wilde (super fijn en mooi natuurlijk en gaf vaak éven echt een energieboost). Dat wat ik bedacht had nodig te hebben en ik sloeg daarbij een hele belangrijke stap over, namelijk:

Voelen waar ik ben. Waar ik zat. Wat ik echt nodig had, in plaats van wat ik dacht te willen.

 

Dit herkende ik aan:

»  opeens veel boeken en podcasts luisteren over een bepaald onderwerp en rationeel wel begrijpen hoe het werkt (dit ervaarde ik ook in verschillende therapieën zo: ik begreep dat er een gekwetst innerlijk kind in me woonde, ik begreep de dynamiek en toch kon ik het niet stoppen)

»  mijn leven radicaal omgooien: opeens allerlei dingen gaan implementeren waarvan ik las dat ze goed voor me zijn (en dat was ook vaak zo, ze hielpen – een tijdje – als ik eerlijk ben was dit een vermomde poging om zo snel mogelijk van die ongemakkelijke gevoelens af te komen en eigenlijk niet te accepteren dat ik met een been of soms twee in het oude stond en daarmee mezelf dus saboteerde en afwees als het niet lukte, vertel ik zo meer over.)

»  zeggen dat ik het wel wist en ondertussen veranderde er in mijn leven niet echt iets concreets

 

Wat er toen gebeurde (die je wellicht herkent)?

Vervolgens gebeurde er iets waar ik (achteraf gezien) het allermeeste last van had en nog steeds kan hebben – en waar mijn grootste uitnodiging lag: Ik ontdekte heel subtiel dat ik mijn eigen saboteur was. Dat ik mezelf aan het afwijzen was omdat ik niet snel genoeg zou gaan, me verward voelde (en bij anderen zag dat het wel lukte bijvoorbeeld) en vooral: niet kon accepteren waar ik was. Wie ik ben. Dat ik daarmee mijn eigen lijden creërde: de hele tijd.

 

Hoe herken je zelfafwijzing?

Kort gezegd: Dat je jezelf veroordeelt om wie je bent, wat je zegt, wat je niet zegt, wat je doet, wat je laat en daardoor niet echt vooruit komt. En dit gaat vaak heel subtiel.

Ik werd uitgenodigd om goud eerlijk tegen mezelf te zijn en dat was heel moeilijk, maar wel het meest fijne wat ik mezelf heb kunnen gunnen en nog steeds gun.

»  dat ik uitstelgedrag vertoonde en mezelf soms vertelde dat dat bij mijn proces hoorde, terwijl veel van mijn uitstelgedrag vanuit super veel onzekerheid kwam…

» dat ik veel dingen deed of mezelf oplegde, vanuit een onzekerheid of een kramp in plaats van dat ik dingen ging doen of laten omdat ik voelde dat ze bijdragen aan mijn gezondheid, aan mijn eigen ontwikkeling (en dat verschil (h)erkennen duurde effe)

»  dat ik over dingen schreef en deelde, die ik heel graag wilde, maar nog niet echt kon leven, omdat ik het eigenlijk spannend vond om te voelen

»  dat de ‘ik moet alles alleen doen’ (met als gevolg zelf isolatie) dagelijks de show runde (omdat ik me gewoon heel erg schaamte voor bovenstaande en de overtuiging ‘ik voel me niet veilig, dus mensen zijn niet veilig’ zich liet zien)

»  dat ik vond dat ik moest stoppen met roken en drinken en met mannen bezig zijn, omdat ik ergens heb opgepikt dat dat niet spiritueel zou zijn en mezelf dan nog meer ging afwijzen als ik een sigaretje opstak en een glas wijn inschonk of als ik de behoefte voelde om te daten of om mannen te contacten (pas toen ik de uitnodiging kon zien, hé vanuit welke behoefte doe ik dit, werd de lading en behoeften opeens veel minder).

»  dat ik eigenlijk heel veel oordelen op andere projecteerde en erachter kwam dat ik mezelf gewoon heel erg veroordeelde en die ander iets weerspiegelde wat ik graag wilde of waar ik bang voor was (maar nog niet kon, bijvoorbeeld)

En dat inzien, was mega confronterend en ik moest uitkijken om toen ik dat inzag van mezelf, mezelf niet te veroordelen en af te wijzen.

 

En nu de hamvraag: Hoe kan je meer genieten van dit proces en vertrouwen toelaten?

Je weet waarschijnlijk dat ik niet van stappenplannen en quick fixes houdt en anders weet je dat nu. Ik geloof in zelfonderzoek, in uitnodigingen, in jezelf vragen stellen, als je écht wilt veranderen en naar het nieuwe wilt bewegen, volgens mij is er geen andere, snellere, duurzame manier (waarvan ik wel hoopte, dacht, had bedacht, en wilde dat ie er was).

Een greep uit de vragen die jou op weg kunnen helpen (dat deden ze bij mij 😉 : aka, ik nodigde mijn innerlijke leider uit (dat deel in mij dat heel goed weet wat er gaande is en de boel kan overzien, die was langer dan me lief is ondergesneeuwd door pijn, verdriet, oordelen en patronen):

 

♥ In hoeverre ben ik bereid om eerlijk te zijn naar mezelf? Wat heb ik ervoor nodig om eerlijk te zijn naar mezelf?

♥ Waarin loop ik al jaren cirkels (en probeer ik eigenlijk te vermommen omdat ik klaar ben met het oude)?

♥ Waar verlang ik écht naar? Waar heb ik écht behoefte aan? Wie of wat heb ik daar écht voor nodig?

Wie/wat heb ik ervoor nodig om vertrouwen toe te laten? Is er een beeld, woord, herinnering, zin, kleur, steen die me daarbij kan helpen?

♥ Wanneer heb ik voor het laatst genoten en hoe kan ik mezelf dit meer toestaan?

♥ Waarin nodigt het leven mij écht toe uit?

♥Wat heeft mijn innerlijke leider van mij nodig? (je kan bijvoorbeeld een brief schrijven waarin je je innerlijke leider aan het woord laat)

 

Dagelijkse reminder:
Dat waar ik nu ben, is precies de bedoeling.
Ook al is het pijnlijk, verwarrend en wil ik soms sneller of weg.
Ik mag vertrouwen toelaten, ook al weet ik niet zo goed hoe dat moet.
Ik mag mezelf leren zijn.
Ik mag leren voelen.
Ik sta mezelf toe om te ontvangen.
Ik mag vallen en leren.
Dit zijn tekenen dat ik probeer en uitnodigingen tot groei.

Ik geloof persoonlijk in diepgaand zelfonderzoek als je een duurzame verandering wilt: in jezelf vragen stellen, jezelf beter leren kennen, leren voelen, je veilig leren voelen, herkennen waar je bent, wat je nodig hebt, wie je bent.

Dat is precies waarin ik met liefde een stukje meeloop.

Momenteel heb ik 2 plekken vrij voor een 3 x 1,5 u sessie of een intensive: 5x 2uur.

Waarbij we een sprong in het échte diepe maken, zodat je blijvend van het oude naar het nieuwe kan. Dat beloof ik je (anders krijg je je geld terug!).

Volg je me al op instagram, daar ben ik het meest actief!

PS. ik ben benieuwd wat je in deze blog herkent en ik vind het tof om dat van je te horen: renske@wijseneigen.com

You may also like

Leave a Comment