Home groei Over je (on)veilig voelen in je lijf en je leven!

Over je (on)veilig voelen in je lijf en je leven!

by Renske Reniers
Over je (on)veilig voelen in je lijf en je leven!

Ik realiseerde me een paar weken geleden opeens dat ik me echt heel lang onveilig, ongelukkig en angstig heb gevoeld (dat wilde ik toen niet hardop toegeven en laat staan uitspreken uit schaamte) en vanuit dit onbewuste gevoel had ik allerlei andere patronen en overtuigingen ontwikkelt die ik bij veel anderen herken. Die tijd – 3,5 jaar geleden – was echt kut. Op zijn zachtst gezegd. En ik ben er ook dankbaar voor, omdat ik dit gebruikte voor mijn groei en zelfonderzoek.

De onveiligheid die ik toen ervoer zat al als klein meisje in me. Ik vond de wereld verwarrend. Snel. Groots. Veel. Was mega verlegen en ik voelde niet echt dat ik er thuis hoorde – ofzo. Had het idee dat mezelf zijn niet echt helemaal welkom was (aka niet goed genoeg aka – in mijn geval – aanpassing en later groter maken, kom ik zo op).

Die onveiligheid kwam ik mijn leven lang tegen en die kom ik nog steeds tegen.

Hoe ik dat opmerk?

* Vooral in verbinding met anderen. Dat ik me dan groter (stoerder, krachtiger, wijzer) voordeed (of meedeed met anderen) of kleiner maakte (niet zei wat ik écht bedoelde, niet durven vragen om hulp, niet écht kwetsbaar durven zijn)

* Vroeger vond ik voor groepen mensen spreken heel eng en had ik veel last van faalangst

*Zelf twijfel, twijfelen aan eigen kunnen en veel last van onzekerheid

* Dat ik vaak de focus verloor of niet durfde te gaan voor dátgene wat echt belangrijk voor me is

* Dat ik niet of nauwelijks op mijn eigen wijsheid en lijf durfde te vertrouwen (en ik daardoor met zo’n beetje alles bezig was behalve met mezelf)

* Moeite met emotionele verbindingen aangaan; doordat ik mijn eigen gevoelens heel lang afdeed als raar en deze veroordeelde en ergens had besloten om er niet meer naar te luisteren – was ik a) niet in staat om mijn gevoelens te communiceren, nam ik heel vaak de emoties van anderen over, liep ik snel leeg en was ik veel met de ander bezig (dat gaf mij een veilig gevoel).

*Veel moeite met het voelen en bewaken van mijn grenzen en daardoor met alle winden meewaaien en absoluut geen contact met mijn eigen gevoel, waardoor ik me vaak verward, moe en onvervuld voelde.

* En later werd dat mijn hang en verslaving (en mijn verslavingen naar suikers, sigaretten en alcohol) naar me goed voelen (en ja, ik geloof dat dit ons geboorterecht is) maar ik gebruikte dat een tijdlang (en soms val ik daar nog steeds in) als een soort van ontwijken van het zakken in mijn lijf en voelen wat er écht te voelen is.

Ik ben benieuwd in hoeverre jij je herkent in bovenstaande…?

Om je emotioneel veilig te kunnen voelen, is het belangrijk dat jij zelf ook echt goed inverbindingstaat met je gevoel.

Waar kwam dat vandaan?

1. Emotionele onveiligheid in jeugd (aka emotioneel niet beschikbare ouders/rolmodellen)

In mijn geval kwam dat doordat ik mij emotioneel niet veilig voelde – überhaupt weinig ruimte was voor gevoelens en emoties en échte gesprekken. Doordat ik dit gevoel al bij mezelf had ontwikkelt en heel lang niet wist wat er met mij aan de hand was, ervoer ik dit ook bijvoorbeeld op school en kwam ik dit heel lang tegen in relaties (dat wat je niet aankijkt, geef je door). Ik was me gaan afsluiten voor mijn eigen gevoel, was bang voor mijn gevoel en als tegenreactie daarop wilde ik me te pas en te onpas ‘goed’ voelen – in flow zijn. Zo snel. Mogelijk. En dan ging ik mezelf afwijzen voor de gevoelens die ik ervoer en enorm twijfelen aan mezelf (doe ik dan iets fout?).

Ik zie dit bij veel van mijn coachees en bij veel mensen die ik spreek. Doordat onze ouders en/of rolmodellen vaak op hun beurt ook niet hebben meegekregen om zich open te stellen voor hun gevoel, waren zij ook niet in staat om dit aan ons door te geven. We zijn vaak heel loyaal aan onze ouders en omgeving en relaties en daarom duurde het in ieder geval bij mij heel lang om in te zien dat dit ook zo was. Dat ik inderdaad emotioneel veel tekort ben gekomen, waarnaar ik eigenlijk verlangde (zonder mijn ouders daar de schuld van te geven). Zij hebben mij juist iets enorm waardevols geleerd: mijn enorme nieuwsgierigheid en passie tot zelfonderzoek die mij innerlijk krachtig maken.

Veel van ons mensen zijn wandelende hoofden (zoals Adriaan Hoogendijk zegt) geworden en in tijden waarin spiritualiteit en persoonlijke ontwikkeling als een soort ‘snelweg naar succes’ worden gezien, lijkt het gemakkelijk om over de échte diepgaande patronen heen te kijken (is mijn ervaring) waardoor de échte verandering en verschuiving vaak uitblijft.

2. Zielstrauma’s.

Deze kom ik vaak tegen bij veel van mijn collega coaches en vriendinnen met een ‘Oude Ziel’ – mensen die een enorme wijsheid met zich meedragen en zich vaak vanaf de geboorte al innerlijk onveilig en vooral anders voelen hier op Aarde (hoewel ze vaak weten dat ze er bewust voor hebben gekozen om hier te zijn), omdat deze Zielen de herinnering aan thuis met zich meedragen. Deze mensen zijn vaak veel voelend en hebben een enorme behoefte aan de ontdekking wie ze werkelijk zijn en te doen wat zij te doen hebben – dat voelt belangrijker dan veel dingen die wij op school geleerd hebben en die we hebben gezien. Maar ook dit kan eerst voor veel verwarring en onveiligheid zorgen en allerlei hardnekkige patronen.

If you’re born in a world that you don’t fit in,

it’s because you are here to create a new one.

Hoe kan je je opnieuw veilig voelen in jezelf en in je leven?

* Door je allereerst bewust te worden in welke gebieden van jouw leven jij je onveilig voelt? Het herkennen van jouw triggers. Wat gebeurt er op zulke momenten? Heb je de neiging om te vluchten (je af te sluiten?), om te vechten (boos worden of ben je reactief uit onderliggende angst om de ander dichtbij te laten komen?) of bevries je (je kan niks meer uitbrengen, voelt je heel klein)?

* Door je te leren verbinden met je gevoel (door bijvoorbeeld een dagboekje bij te houden, waarin je beschrijft hoe je dag was en je steeds bewuster word van hoe je je voelt) en deze gevoelens de ruimte te geven (Het voelde en voelt al jarenlang veiliger voor mij om tegen het papier te spreken, om mijn rauwe gevoelens te mogen delen)

* Door jezelf toe te staan om hulp te vragen, om je opnieuw écht uit te leren spreken, allereerst naar jezelf

* Door jezelf vragen te stellen: Wanneer voel ik me veilig? Wat heb ik ervoor nodig om me veilig te voelen? Voel ik me veilig in mijn lijf? Hoe voelt het als ik me veilig voel?

* Ik werk veel met mijn handen en het aanraken van mijn lijf (als in ik geef mezelf elke ochtend reiki)

* Ik verbind me – juist – met mensen die een stapje verder zijn in dit proces en die dit pad zijn voorgegaan.

En juist daarom voel ik dat het zo belangrijk is om vrouwen bij elkaar te brengen om opnieuw echt contact te maken, te verbinden. Ik neem in mei hiervoor de tijd om dit nieuwe programma voor 6 vrouwen,waarbij we we live samenkomen, uit te werken. Als je interesse hebt, mag je me alvast een e-mail sturen: renske@wijseneigen.com

Die onveiligheid werd en is jarenlang m'n leraar naar binnen: in geduld, eenzaamheid, me afgescheiden voelen, anders en die onveiligheid zorgde voor stilstand en die stilstand zorgde gaandeweg voor veiligheid (snap je het nog;) en veiligheid zorgde op haar beurt voor vertrouwen.

Ik mag er helemaal zijn, het is hier veilig is mijn nieuwe mantra.

En hoe meer donker je bereid bent om van jezelf aan te kijken, hoe meer jouw innerlijke licht en wijsheid kunnen gaan schijnen!

Dat je je veilig mag voelen in jezelf, in verbinding met anderen en in je leven –  is mijn grote wens.

Liefs,

Renske

Ps. Als je je hierin herkent en vragen hebt of wilt delen, renske@wijseneigen.com

You may also like

Leave a Comment