Home Eigenheid Hoe om te gaan met innerlijke processen (en transformatie)?

Hoe om te gaan met innerlijke processen (en transformatie)?

by Renske Reniers
Hoe om te gaan met innerlijke processen (en transformatie)?

Vorige week was mijn dierbare vriendin – soulsister bij mij. We hadden elkaar een heule tijd niet gezien (want Corona) en Lara stelde voor om mijn tuin als podium te gebruiken en we aan elkaar zouden uitbeelden – in de vorm van een theaterstuk- hoe de afgelopen maanden voor ons gevoeld hebben.

Een theaterstuk over de afgelopen tijd (super leuk om eens te doen met een goede vriend of vriendin trouwens!)

Ik pakte een appelboom en zette die op mijn hoofd en stond daar als hele sterke vrouw die niet omver geblazen wilde worden, weinig tegenspraak dulde en vooral de ‘ik doe het wel alleen show opvoerde’. Totdat die sterke vrouw eigenlijk helemaal niet zo sterk bleek, zich verward voelde en heul veul weerstand voelde tegen de ‘rol’ die ze al die tijd had proberen te vervullen. (Ik bedenk me nu opeens dat mijn energetisch therapeut een half jaar geleden tegen mij zei: Rens, jouw ego is heel groot – WAAR HEB JIJ HET OVER MIJN EGO IS TE GROOT, was wat ik dacht). En dát moment – wat me een aantal maanden geleden overviel, was zo’n beetje het meest echte en meest enge dat me overviel. Het voelde letterlijk alsof ik op de grond werd gesmeten en omdat ik dat zo spannend vond, kregen mijn beschermmechanismen vrij spel (want: confrontatie = eng = doodeng = maskeren = vluchten!). Maar ik wilde helemaal niet meer vluchten. Ik wilde niet meer rennen. Ik was doodmoe van iets of iemand (onbewust) zijn wat ik diep vanbinnen niet was.

En toen werd ik geconfronteerd met allerlei dingen die ik in mijn vorige blog beschreef. Ik had géén idee welke naam ik dan aan mezelf moest geven (en dat voelde zo freaking eng, omdat ik dat zo belangrijk had geacht). Alsof ik me heel klein voelde. Nee, heel klein was. Het bleek ook een heel oud deel te zijn. Het kleine meisje in mij dat eigenlijk altijd al kampte met een laag zelfbeeld en daar allerlei dingen voor had bedacht én waarvoor het nu de tijd was om haar te zien.

The only way out is in

Ik besloot de tijd en de ruimte te nemen (Corona kwam voor mij als ik heel eerlijk ben écht op het juiste moment) en datgene te doen waar ik behoefte aan had. Veul rust. Veul schrijven. Fietsen. Wandelen. Helen. Huilen. Delen met dierbaren. De werkelijke confrontaties met mezelf aangaan – hoe eng ook.

Deze week ontving ik een hele bijzondere healing @liefdeisdeles. Ik zag dat ik al die tijd aan het vechten was tegen mezelf. Dat er delen in mij zijn die zo boos zijn omdat ze het gevoel hebben dat hen is iets aangedaan en die als een hele zware last voor mij voelden. Later zag ik ook de Renske die ik nu ben, die zich als een liefdevolle moeder en vriendin ontfermde over dat verwarde, verlaten kind dat in haar leefde. Ik ben me er ook heel erg bewust van dat dít helaas niet een kwestie is van oh, ik zie haar en dan is dat nu opgelost, maar het voelt wel heel fijn om als bevestiging te zien dat dát werk nooit ophoud en om aandacht blijft vragen…

Ik werd eraan herinnerd dat elke keer wanneer ik me getriggerd (= iets wat een ander zegt of doet, waardoor ik helemaal uit mijn plaat schiet, me verdrietig, in een hoekje gedreven, verlaten) voel, ik werk te doen heb. En dat het dáár nu écht de tijd voor is. En ik realiseerde me ook, dat door het werk wat ik doe (als coach en energetisch massage therapeut) ik nooit ophoud met leren en groeien in bewustzijn (ook al kan ik dat soms wel eens verafschuwen!), maar voel ik vooral een enorme dankbaarheid en trots dat ik het toch allemaal maar doe.

Bovenstaande is mijn persoonlijke ervaring. Mijn persoonlijke proces en ik gebruik dat graag om te illustreren en beschrijven, omdat ik veel mensen in mijn praktijk krijg die soortgelijke gevoelens ervaren:

Er moet en mag iets anders, ik wil die rol(len) niet meer spelen die ik mezelf heb aangemeten (= ego = ons kleine, vaak verwarde, verlaten voelende kind deel dat zich – in het hier en nu- vaak uit in spanning, onrust, het gevoel dat je leven in elkaar stort, fysieke klachten, boosheid en soms een burn- out als gevolg ) dat ervoor kan zorgen dat we onbewust vanuit deze positie leven en het gevoel hebben niet vooruit te kunnen of komen (= weerstand en misschien wel kop in het zand steken, omdat je je verzet tegen de verandering die zich wil aandienen (en geloof me, die is en voelt heel spannend).

Ik kreeg, toen ik de inspiratie voelde om deze blog te schrijven, deze tekst in mijn mailbox:

In deze transformatietijd kunnen we getriggerd worden in delen van onszelf waarvan we niet wisten dat die er nog waren. Het kan raken aan oude (kind)pijn en gevoelens van verlatenheid. Als antwoord op vroege verlatenheid zijn we onszelf gaan verlaten. Dat was toen we klein en afhankelijk waren de enig mogelijke overlevingsoptie. Als volwassene staan we voor de taak om onszelf ‘op te halen’: onze authenticiteit en gevoeligheid weer in het licht te zetten en onszelf te omarmen en lief te hebben. We mogen alle delen van onszelf terug in ons hart sluiten en ons bestaansrecht weer in eigendom nemen. Door onszelf op te halen vinden we de heelheid terug die we nergens anders kunnen vinden. Niemand anders kan die ons geven. Door alle delen van onszelf in ons hart te sluiten kunnen we de liefde voor onszelf weer voelen zoals die oorspronkelijk bedoeld is. ‘Door Hannah Cuppen.

Ik gun, maar echt, dat je de tijd en de ruimte neemt om je innerlijke processen aan te gaan. Om de dappere stap te zetten naar bevrijding, zodat je steeds meer als je authentieke zelf kan gaan staan.

Just to be clear: wat bedoel ik met innerlijke processen en transformatie en hoe daarmee om te gaan?

Een gevoel waar je misschien al heel lang tegen aan het vechten bent, je als je heel eerlijk bent niet meer omheen wilt, het gevoel hebt dat je niet helemaal jezelf bent, het niet lukt om je wensen en dromen te manifesteren, word overspoeld door onleuke emoties en wellicht zwaarte en eindelijk de moed vind om te zeggen: dit kan en mag anders (= where the healing starts als je het mij vraagt…).. Je realiseert je (soms) dat de buitenwereld jouw binnenwereld spiegelt (en daar mag je ze voor bedanken, thanks voor deze reminder aan Diederik) en je zo word uitgenodigd om je eigen verantwoordelijkheid te nemen voor datgene wat er in jouw leven gebeurd (of wat het leven jou wellicht wil laten zien); naar binnen te kijken en stapje voor stapje vanuit je eigen kracht te gaan leven…

Vaak is dat wat we in het hier en nu ervaren, iets wat al heel lang leeft. Het komt voort uit onze vroege jeugd, onze opvoeding, de omgeving (of zelfs daarvoor) waarin we verkeerden, waardoor we onszelf een rol zijn gaan aanleren (vaak om onszelf te beschermen tegen afwijzing, kritiek) en zonder dat we het doorhebben ons in het hier en nu nog steeds kunnen belemmeren…

Vaak is het een kind deel dat om jouw liefdevolle aandacht vraagt (en dit is allemaal makkelijker gezegd dan dat het gedaan is),

Een aantal vragen die je op weg kunnen helpen:

* Op welke momenten op een dag heb ik het gevoel vanuit mijn authentieke zelf te handelen?

(zeg ik datgene wat ik werkelijk voel, ben ik in staat te voelen wat er in mij leeft)

* Door welke situaties word ik getriggerd (voel ik me bijvoorbeeld boos, verdrietig, overweldigd)?

* Kun je je het eerste moment voor de geest halen waarin je deze boosheid, verdriet, overweldiging herkent in jouw leven?

* Wat heeft dat deel van jou nodig? Hoe kun je dat aan jezelf geven?

* Én/óf wie of wat zou jou kunnen helpen om je daaraan te herinneren?

Reminder: Elke ja tegen jezelf (hoe klein dat ook lijkt) zet jou in beweging…

Ohja én mocht je nu opeens last hebben van onverklaarbare verschijnselen, zoals bijvoorbeeld meer of minder slapen, andere eetlust, oude thema’s komen opeens bovendrijven, pieptoon in je oren, verlangen om uit te breken, veranderingen in gewicht, dan stelt dit artikel je misschien wel bewust:

https://www.nieuwetijdskind.com/ascentiesymptomen-spiritueel-ontwaken/

Het vraagt moed, bewustzijn, vertrouwen en eerlijkheid om dit proces aan te gaan.

Mijn e-book: Reis naar je innerlijke wijsheid is nú écht bijna klaar en hoop ik aan het einde van deze maand met je te mogen delen (als de tijd rijp voelt).

Are you feeling it too?

You may also like

Leave a Comment