Home groei Ben jij bereid om in de spiegel te kijken?

Ben jij bereid om in de spiegel te kijken?

by Renske Reniers
Ben jij bereid om in de spiegel te kijken?

Een paar dagen geleden had ik een etentje met vrienden. Ik nam mijn vriend voor de eerste keer mee. Gekscherend zei ik dat ik nu pas begrijp waarom relaties mij nooit eerder leken te lukken. (Ik ben bijna 5 jaar vrijgezel geweest én die gekscherende opmerking meende ik).

Weet je waar ik altijd gek van werd? Van die levenswijsheden zoals deze; pas als je van jezelf houdt, kun je van een ander houden. Ik werd er gek van (door geraakt) omdat ik ergens wist dat ‘ze’ gelijk hadden en dat ik ergens ook voelde dat ik daar nog niet ‘was’ en dat frustreerde me stiekem ma-te-loos.

Dit uitte zich bij mij in dat ik altijd iets wilde halen bij een ander. In vriendschappen. Dit deed ik jarenlang door anderen belangrijker te maken dan mezelf; ik was er als de kippen bij als vriendinnen mij ‘nodig’ hadden. Ik ging zorgen. Geven. Rennen. Voor de ander. Ik trok mensen aan waarvoor ik kon zorgen. En dan vervolgens die ander stiekem héél irritant vinden.

In relaties ontwikkelde ik een ander patroon. Ik wilde continu bevestiging van mijn partner. Niet dat ik me hier bewust van was. Niet dat ik dit uitsprak (wist ik veel wat mijn eigen behoeften waren?!). Waardoor ik nog harder ging rennen. Mezelf wegcijferde. Mijn gevoelens inslikte en vooral nooit confrontaties aanging. Moeilijke dingen uitspreken was uit den boze. En dan voelde ik me na een tijdje niet gezien, niet gehoord en daardoor werd ik bóós. Ging ik met dingen gooien (niet letterlijk). Iets met ouwe koeien. Totdat het klapte. En ik wegging. Want mijn echte ik laten zien, dat kon en durfde ik niet.

Of ik trok mannen aan die emotioneel onbeschikbaar waren. Waardoor ik heel hard mijn best kon doen, maar wat uiteindelijk niet tot echte verbinding leidde. Ik teleurgesteld, natuurlijk en gaf die mannen vaak de schuld. Ging aan mezelf twijfelen (en wéér de onjuiste bevestiging voeden; zie je wel ik ben niet goed genoeg!) Dit was een veilig patroon. Dan hoefde ik me wéér niet echt open te stellen.

Waar ik wel naar verlangde was een verbinding aangaan. Een oprechte verbinding. Zo eentje waarbij je alles van jezelf mag laten zien. Zo eentje waarbij je je veilig voelt. Geborgen. Ik weet nog dat een vriendin ooit tegen me zei ‘ik heb het gevoel dat ik geen verbinding met jou kan maken’. En ik nog boos werd op haar ook (wie dacht zij wel niet dat ze was?). Ze had gelijk. Weet ik nu.

De reden waarom ik mijn ervaringen met je wil delen, is omdat ik steeds meer leer dat elke ervaring (zij het op je werk, in je familie, met je vrienden, in je liefdesrelatie) een uitnodiging is om naar mezelf te kijken. En precies dat, hoe hard ik ook schreeuwde dat ik dit wel kon, durfde ik niet. De reden waarom me dat niet lukte, is omdat er van allerlei delen in mij heel veel liefde en aandacht nodig hadden. Omdat ik zelf nog niet de tijd en ruimte had genomen die ik werkelijk nodig had om diep zelf- onderzoek te verrichten. Waarbij ik niet de ander (of de wereld) de schuld gaf, maar oprecht durfde te zien wat er in mijn leven voor heeft gezorgd dat deze situatie nu juist net mij gebeurde(n).

Adriaan Hoogendijk zegt dat elke relatie; op je werk, in je familie, vrienden begint met de relatie die je met jezelf hebt.

Deze manier van kijken heeft mijn leven op heel veel manieren verrijkt. Ik houd namelijk de verantwoordelijkheid steeds vaker bij mezelf en dat maakt dat ik wéét dat ik niet anderen of situaties kan veranderen, maar wel de manier waarop ik ermee om wil gaan. En dat is nou net wat ik altijd probeerde te vermijden.

Ben jij bereid om in de spiegel te kijken?

Een paar vragen die je op weg kunnen helpen:

– In welke situaties blijf ik verzanden die niet goed voelen en/of pijnijk, stroef verlopen? (zij het moeilijke relaties met opdrachtgevers/ je baas/collega’s, zij het niet de ‘juiste’ partner aantrekken, zij het een vervelende relatie met je vriend/vriendinnen?)

– Waar ben ik naar op zoek? Waar verlang ik wél naar? (dit heeft bij mij (en mijn coachees) vaak te maken met acceptatie, bevestiging, liefde, waardering, aandacht)

– Hoe kan ik dit, wat je hoopt, wenst, verlangt, aan mezelf geven?

– Welke eerste stap is er voor mij nodig?

– Ben ik bereid mijn eigen verantwoordelijkheid hierin te nemen?

 

Heb je behoefte aan 1 op 1 coaching? Ik heb momenteel nog ruimte voor 1 coachtraject.

Heb je er behoefte aan een retreat weekend vol (zon), rust, inspiratie en momenten voor jezelf?

 

You may also like

Leave a Comment